Dossier de Contrabas – conclusies

dossierInmiddels zijn de antwoorden van het Nederlands Letterenfonds, op vragen die met een beroep op de Wet Openbaarheid Bestuur gesteld zijn, in het Dossier de Contrabas verwerkt, en wel op deze pagina:

‘Onder onopgehelderde omstandigheden’

De grote vraag die de antwoorden van het Letterenfonds met zich meebrengen, is: waarom blijft het Fonds Chrétien Breukers dekken? Zijn hele zwendel draait om reputatie en vertrouwen. Omdat hij en zijn uitgeverij gesteund worden/werden door het Fonds denken velen dat hij derhalve een betrouwbare uitgever is, dus gaan ze met hem in zee en worden belazerd.

 Al in 2010 wezen externe Fondsadviseurs het Fonds op de kwalijke praktijken die zich rond De Contrabas afspeelden. Maar ze werden opgedragen te zwijgen, vanwege hun ‘geheimhoudingsplicht’.

Dat opgelegde zwijgen (wat met zich meebracht dat de adviseurs géén aangifte mochten doen), gebruikt het Fonds nu om niet tegen Breukers op te treden, Intussen (in 2014) hebben ze hem wel met terugwerkende kracht een projectsubsidie à € 10.000,- toegekend voor een boek dat a. al lang en breed verschenen was en waar b. nooit subsidie voor was aangevraagd.

Uniek

breukers_een_zoon_van_limburg_150In 2013 is door het Letterenfonds aan Breukers een projectbeurs à € 10.000,- toegekend voor een in 2014 bij Uitgeverij De Weideblik te verschijnen essaywerk. Die uitgeverij gaat dat werk niet uitbrengen. Het Letterenfonds:”De in 2013 verleende subsidie aan Breukers voor een essaywerk heeft geleid tot de publicatie Een zoon van Limburg, uitgegeven door uitgeverij Marmer.”Nu is Een zoon van Limburg een prozawerk, verschenen in maart 2014. Eerst in december 2014 werd bekend dat BnM niet de gesubsidieerde essaybundel ging uitbrengen. Het Letterenfonds heeft hier dus met terugwerkende kracht een al verschenen boek gefinancierd. Dat is… tamelijk ongebruikelijk.

Nog ongebruikelijker  is dat op de royalty’s van dit in december 2014 met terugwerkende kracht gesubsidieerde boekproject in mei 2014 beslag is gelegd door een derde partij – een gedupeerde drukker die van Breukers nog € 3400,- te goed had.

Recht op weerwoord

Chrétien Breukers heeft de kans gekregen om op de bevindingen te reageren.Hij beloofde al op 4 juli 2014 met een reactie te komen, maar maakte deze belofte niet waar.

Conclusies

Dat het rond De Contrabas (weblog en uitgeverij) en Breukers (auteur, uitgever en hoofdredacteur) zo is ontspoord, is in de eerste plaats Breukers te verwijten. Hij maakte genadeloos misbruik van het vertrouwen dat velen (zowel mensen, bedrijven, organisaties als instanties) in hem stelden.

Maar dat het zo extreem heeft kunnen ontsporen, kan mede het Letterenfonds en andere organisaties aangerekend worden. Ondanks alle waarschuwingen (vanaf 2010!), signalen, klachten en publicaties, bleef men belastinggeld in De Contrabas (etc.) pompen. Waardoor deze organisaties zelf het verkeerde signaal afgaven, waardoor de zwendel kon continueren en Breukers nieuwe slachtoffers wist te maken.

Hetzelfde geldt voor de journalisten met zakelijke banden met Breukers. Dat zijn Wim Brands (journalist bij de VPRO, tevens auteur uit het Contrabasfonds), Mark Cloostermans (journalist bij De Standaard, met Breukers co-auteur van een binnenkort te verschijnen boek), Dieuwertje Mertens (van Het Parool en Awater, tevens docent aan de School voor Journalistiek, stelt met Breukers bloemlezingen samen) en Abe de Vries (v/h Elsevier en Friesch Dagblad en  ‘uitgever’ van het aan De Contrabas gelieerde  Hotsum).

Zij zijn in een vroeg stadium van het onderzoek benaderd en allen (op Cloostermans na) reageerden identiek: ze wilden niéts van de problemen weten. Cloostermans nam zelfs niet de moeite om te reageren op mails en Facebookoproepen. Juist omdat deze gerespecteerde journalisten met Breukers in zee zijn gegaan, wekte dat bij anderen vertrouwen over De Contrabas/Breukers, waardoor deze weer verder kon zwendelen.

Dat het zo heeft kunnen ontsporen ligt óók aan de publiciteitsdrang, waarmee veel dichters behept zijn. Als ze door Breukers benaderd werden (want zo opereerde hij soms), waren ze zó opgetogen dat ze eindelijk een uitgever hadden, dat ze doof en blind waren voor de vreemde praktijken. Als ze eenmaal ontdekten belazerd te zijn, weerhielden angst en schaamte velen ervan zich uit te spreken.

In de hoop dat dit onderzoek er toe bijdraagt onheil à la Contrabas (etc.) te voorkomen,

Bart FM Droog, Eenrum, 29-12-2014.

———————————-
Dit bericht is onderdeel van de  Nederlandse Poëzie Encyclopedie
Geplaagd door geldoverlast? Adopteer een dichter!
Partners: Poëziecentrum Gent | Ensafh | Neder-L |
Poëziecentrum Nederland | Perdu |  Poëzieweek |
paukeslag_200
– www.paukeslag.org

Poëzieactiviteiten bezoeken of aanmelden? Zie:  De Poëziekalender

Dit bericht is mede mogelijk gemaakt door:      lira_fonds_100
—————————————-
Overnachten bij Berlijn?
haus_am_salzhof
Das Haus

This entry was posted in Algemeen poëzienieuws, Poëzie-oplichters en andere vreemde zaken. Bookmark the permalink.

Comments are closed.