Wat niet vergaat… Constant Wolfson (1894-1917)

wolfson_wat_niet_vergaat_100Bij het samenstellen van het jaaroverzicht van in 1922 verschenen dichtwerken kwamen NPE-onderzoekers de kloeke bundel van de jonggestorven Rotterdamse dichter Constant Wolfson (1894-1917) tegen.  Hij debuteerde, dankzij z’n liefhebbende moeder, vijf jaar na zijn dood met de bundel Wat niet vergaat…

Wolfson, die in 1916 enkele verzen in het tijdschrift De Hollandsche Lelie publiceerde, was in januari 1917  naar Nederlands Indië vertrokken, waar hij na zeereis van vier maanden arriveerde. Hij trok daar  voor onbekende  werkzaamheden het hooggebergte van Sumatra in. Waar hij spoedig aan ziekte en uitputting bezweek. Hij ligt daar tot op de dag van vandaag in een ‘eenzaam graf’ in het oerwoud begraven.

Op 8 maart 1917 schreef hij, ergens op zee, zijn laatste tekst:

Het leven der ziel kent geen tijd: minuten zijn als jaren, seconden als eeuwen. Reine, eeuwige Liefde der ziel zetelt in den kern van ‘t Eindloos Wezen, de Almacht zelf en in ‘t Rijk der Heerlijkheid is geen tijd, geen afstand, geen vreugde of smart. Slechts heerlijkheid. —

Zijn postuum verschenen bundel staat online op Delpher; het werk bevat naast nogal clichématige liefdes- en verlangensverzen, ook het intrigerende ruimtevers ‘Verheerlijking’, waarin ‘t heelal en allerhande religies samenvallen.  Dat gedicht is gepubliceerd op het NPE-lemma over het boek: Wat niet vergaat…

———————————-
Dit bericht is onderdeel van de  Nederlandse Poëzie Encyclopedie
Geplaagd door geldoverlast? Adopteer een dichter!
Partners: Poëziecentrum Gent | Ensafh | Neder-L |
Poëziecentrum Nederland | Perdu |  Poëzieweek |
paukeslag_200
– www.paukeslag.org

Poëzieactiviteiten bezoeken of aanmelden? Zie:  De Poëziekalender

Dit bericht is mede mogelijk gemaakt door:      lira_fonds_100
—————————————-
Overnachten bij Berlijn?
haus_am_salzhof
Das Haus

This entry was posted in Algemeen poëzienieuws. Bookmark the permalink.

Comments are closed.