Schalmei « HET ZUIDEN ONTWAAKT !»…

“Vindt gij ons streven nuttig; help ons dan aan twee abonné’s en geef dit nummer verder. Zijt gij het niet eens met ons, werk dan met anderen mee aan de ondergang van ons volk!”

Die ademzucht was precies voldoende voor de uitgave, in de lente van 1937, van één (1) nummer van het ‘kultuur-orgaan’ Schalmei, waarvan vandaag een beknopte beschrijving aan de NPE is toevoegd – hoe het vervolgens met ons volk is afgelopen wordt nog nader onderzocht. Het nummer bevat poëzie van Pierre Cox, Ilja Destinow, Robert Franquinet en Paul Vlemminx. Destinow en Franquinet maakten, evenals Paul Haimon, deel uit van de redactie.

Ook is in het tijdschrift een gedicht opgenomen van Piet de Fraine (?-1964). Mogelijk is het afkomstig uit zijn bundel Wit Licht. Gedichten in kwatrijnen (Steenlandt, Kortrijk, 1937). De dichter De Fraine was tot vandaag niet bekend bij de redactie van de NPE. Hieronder de eerste helft van het in Schalmei opgenomen gedicht ‘Nycticorax’:

Veel mensen komen af en aan en keren voor mijn ogen,
zo eender, alsof elke mens de ander was;
hen allen scheidt alleen een laf en klein vermogen:
zich te bekijken in een stukje glas.

Zij allen hebben in hun ziel de trage kracht
die bitter elke pijn te dragen weet,
zij weten in zich zelf te zwijgen dat de nacht
vervaagt de hoogste pijn die waken heet.

ts_schalmei_antwoordkaart_npe

——|——————

Dit bericht is onderdeel van de  Nederlandse Poëzie Encyclopedie
Partners: Poëziecentrum Gent | Ensafh | Neder-L |
Poëziecentrum Nederland | Poëzieweek | Perdu

This entry was posted in Algemeen poëzienieuws, Curiosa, Nieuwe NPE-lemma's. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.